[Ficlet Kuroko no basket] Because of Love -Kagami x Kuroko-

posted on 23 Aug 2013 15:25 by ryu77-ht in Fiction directory Cartoon

ลิ้งค์สำรอง > http://ryu77ht.wordpress.com/2013/08/23/ficlet-kuroko-no-basket-because-of-love-kagami-x-kuroko/

Title : Because of Love

Fandom : Kuroko no basuke

Genre : BL, Drama

Rating : PG

Pairing : Kagami main (Aomine x Kuroko)

Author's note : ฟิคมันสั้นไปหน่อยนะคะ ขอให้อ่านให้สนุกค่ะ :)

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

เขาว่ากันว่า ความรัก ไม่ใช่การครอบครอง

ความรัก คือ การที่เห็นคนที่เรารัก มีความสุขต่างหาก

.

.

.

.

 

และตอนนี้ ผมก็กำลังจะคืนความสุขให้กับคนที่ผมรัก

ถึงแม้จะต้องแลกด้วยความเจ็บปวดของผมเอง

 

 

 

“คุโรโกะ เราเลิกกันเถอะ” หลังจากที่พูดคำนั้นออกไป ร่างบอบบางตรงหน้าผมก็รีบหันหลังให้กับผมทันที คงเป็นเพราะไม่อยากเห็นหน้าผมแล้วล่ะสิ

ดีแล้ว… อย่าพึ่งหันหน้ากลับมานะ

ผมพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ก่อนที่จะพูดออกไปอีกประโยคนึง “จากนี้ไป…เราก็กลับมาเป็น…เพื่อนกันเหมือนเดิมนะ” ประโยคที่ทำร้ายจิตใจตัวเองจนแทบทรุด หยาดน้ำตาเริ่มหลั่งรินจากดวงตาสีเลือดนก มือกำหมัดแน่น เพื่อคอยย้ำเตือนให้ตัวเองเข้มแข็ง อย่าพึ่งล้ม

ผมรู้สึกว่าร่างของ“อดีต”คนรักสั่นสะท้าน ราวกับกำลังร้องไห้อยู่ นั่นคงเป็นน้ำตาแห่งความดีใจ ที่จะได้เป็น“อิสระ”จากตัวผมสินะ

ยิ่งผมคิด ผมก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวด หัวใจถูกบีบรัดอย่างรุนแรง ทรมานจนแทบหายใจไม่ออก ตัวสั่นสะท้าน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

ดีแล้ว…ฉันไม่อยากให้นายเห็นความอ่อนแอของฉัน

ฉันไม่อยากให้นายมาสงสารฉัน

“ง…งั้น อึก พรุ่งนี้…เจอกัน นะ” ก่อนที่จะเอ่ยออกมาอย่างยากลำยาก และเดินจากไป โดยทิ้งให้ร่างเล็กอยู่ลำพัง

 

 

คากามิรีบเดินออกมาจากโรงยิม จุดหมายคือ การกลับไปที่บ้านของตัวเอง เพื่อปลดปล่อยความรู้สึกที่มันแน่นอยู่ในอก

เมื่อถึงบ้าน ร่างสูงปิดประตูบ้านอย่างแรง ก่อนจะทรุดตัวลงอยู่ที่หน้าประตู และร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร สายน้ำที่พรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย เปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าคมเข้ม เสียงร้องไห้ที่พยายามจะปิดกลั้นเอาไว้ กลับถูกปลดปล่อยออกมา ราวกับ ความรู้สึกของเขา

เขารู้… รู้มาตลอด

ตัวเขา กับคุโรโกะ เปรียบได้กับแสงสว่าง และเงา

สำหรับคุโรโกะแล้ว เขาก็เป็นได้เพียงแค่แสงสว่างชั่วคราวเท่านั้น เป็นได้แค่ตัวแทนของแสงสว่างที่แสนสำคัญของคุโรโกะ

“อาโอมิเนะ ไดกิ”

… แสงสว่างที่แสนสำคัญ และ

… คนที่คุโรโกะรักสุดหัวใจ

 

ไม่ว่าจะทำยังไง เขาก็ไม่มีทางแทนที่ได้เลย เพราะพื้นที่ในหัวใจของคุโรโกะ ไม่เคยมีเขา ไม่เคยมีใครเลย หัวใจของคุโรโกะมันเป็นของอาโอมิเนะ มาตลอดและมันไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้

ความรักของผม มันก็เปรียบได้กับ สิ่งที่ไร้ค่า

ยิ่งพยายามเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งทำให้ผมรู้ว่า ผม ควรจะตัดใจจากเขาสักที

และสิ่งที่ทำให้ผมตัดสินใจ ปล่อยมือเขาไป ก็คือเหตุการณ์ในวันนั้น…

ในวันที่ผม กับคุโรโกะไปเดทกัน ขณะที่กำลังเดินผ่านคอร์ทบาสระหว่างทางกลับบ้าน กลับบังเอิญเจออาโอมิเนะกำลังเล่นบาสอยู่

ผมหวั่นไหวทุกครั้งที่ คุโรโกะ เห็นอาโอมิเนะ

ผมสังเกตมาตลอดว่า แววตาที่คุโรโกะมองอาโอมิเนะ ไม่เหมือนใคร มันเป็นสายตาของความห่วงหาอาทร และเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและห่วงใย ใช่… เขาไม่เคยมองผมด้วยสายตาแบบนี้เลย แม้แต่ครั้งเดียว

อยู่ดีๆ อาโอมิเนะก็ล้มลงไปกับพื้นบาส อย่างไอ้หมอนั่นโดนกระแทกทีล้มด้วยหรอวะ

แต่คนข้างๆตัวผม กลับมีปฏิกิริยาสะดุ้ง และรีบวิ่งลนลานเข้าไปหาอาโอมิเนะทันที ผมยื่นมือไป เพื่อที่จะขัดขวาง แต่แล้วกลับคว้าได้เพียงแค่ลม คนร่างเล็กกลับวิ่งห่างออกไปภายในคอร์ทบาสอย่างรวดเร็ว อาโอมิเนะตกใจเล็กน้อยที่เห็นคุโรโกะ แล้วก็โดนคุโรโกะเทศนายกใหญ่ ถึงแม้ว่าจะทำหน้าตาย แต่ผมรู้ว่า ใบหน้าของร่างเล็กฉายชัดไปด้วยความกังวล และห่วงใย กลัวอีกฝ่ายจะบาดเจ็บ และเป็นอีกครั้งที่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยแสดงให้ผมเลย

ผมทำได้เพียงแค่ กำมือที่คว้าได้เพียงลม ก่อนจะเอามาแนบลงตรงข้างลำตัว ดวงตาประกายแล่นริ้วไปด้วยความเจ็บปวด

แค่นี้ก็ชัดเจนแล้วว่า ตัวเขาไม่มีวันที่จะได้หัวใจของคุโรโกะมา เขายอมแล้ว ยอมทุกอย่าง

มันคงถึงเวลาแล้วสินะ ที่จะต้อง ปล่อยมือนายไปจริงๆ

ถึงเวลาแล้วที่จะต้องตัดใจ

คากามิทำได้เพียงแค่ยืนมองร่างของคนสองคนที่กำลังหยอกล้ออย่างสนุกสนาน ด้วยดวงตาที่สื่อออกมา เต็มไปด้วยความโศกเศร้า เจ็บปวด และยินดี ระคนกันไป

โศกเศร้า ที่ร่างบางไม่เคยมีใจให้

เจ็บปวด ที่ต้องยอมปล่อยมือไป

และยินดี ที่ในที่สุด ร่างบางก็จะมีความสุขจริงๆซักที ถึงแม้ว่า จะต้องแลกด้วยความทุกข์ของตนก็ตาม

ไม่ว่ายังไง เขาก็จะรักร่างบางนี่ต่อไป ถึงแม้ว่า จะไม่ได้ความรักกลับคืนมาก็ตาม

 

 

“คุโรโกะ พรุ่งนี้ มาเจอฉันที่โรงยิมหลังเลิกซ้อมหน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย”

“ได้สิครับ คากามิคุง”

“……………………”

“……………………”

“นี่ คุโรโกะ ฉันเป็นคนสำคัญของนายรึปล่าว?”

“เป็นสิครับ”

“แล้วอาโอมิเนะ ล่ะ?”

“……..…….. เป็นครับ”

“งั้นหรอ”

“คุณถามแบบนี้ทำไม?”

“นี่ นายน่ะ ตั้งแต่ที่คบกันมา นาย… ‘รัก’ ฉันบ้างไหม?”

 

 

 

 

เขาว่ากันว่า ความรัก ไม่ใช่การครอบครอง

ความรัก คือ การที่เห็นคนที่เรารักมีความสุขต่างหาก

.

.

.

.

 

และตอนนี้ ผมก็กำลังจะคืนความสุขให้กับคนที่ผมรัก

ถึงแม้จะต้องแลกด้วยความเจ็บปวดของผมเอง

 

ผมยอม…ถึงแม้ว่าผมจะเจ็บปวดเจียนตาย

ผมยอม…คืนเขาให้กับคนที่เขารัก แม้ว่าจะต้องทรมาน

ผมยอม…ตัดใจ ถึงแม้ว่า จะไม่มีทางตัดใจได้เลยก็ตาม

ผมยอม…ปล่อยมือ เพื่อให้เขามีความสุข แม้ว่าผมจะเป็นทุกข์

 

 

ผมยอม… เพราะ “รัก”

.

.

.

.

.

*END*

Because of Love

Talk with me Cool

เย้ๆๆๆๆ เป็นครั้งแรก ที่แต่งฟิคจนจบ ฮาาา แต่ก็เป็นได้แค่Ficletนะ สั้นๆ

แต่ก่อนเคยแต่งฟิค 1827 ค้างไว้เหมือนกัน ตั้ง2เรื่องแหนะ ตอนนี้ยังไม่สามารถทุบไหดองได้ เพราะลืมพล๊อตไปหมดแล้ว XD XD มีคนอยากอ่านไหมเอ่ย จะได้กลับไปแต่งต่อให้ ไม่มีใครอยากอ่านหรอกเฟ้ย

อ้อ! อีกเรื่องคือ ครั้งที่แล้ว เราเคยให้เฟสไปใช่ไหม

เรารู้สึกว่า เฟสมันจะโพสอัพเดตยากไปหน่อย เลยกะจะแจกทวิต เพื่ออัพเดตงานแทนอ่ะ

ต้องขอบคุณรีดเดอร์ที่มาแอดในเฟสนะคะ ตามไปแอดในทวิตเตอร์เราได้เหมือนกันนะ
ช่วงนี้เรา รู้สึกว่า เราห่างหายไปนานมาก ครั้งนี้เราจะพยายาม กลับมาอัพโด กับฟิคให้ถี่กว่าเดิมนะ
 
ขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามผลงานเรานะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ
 
>>My Twitter : @bobow_kung
ตามไปฟอลได้นะคะ มาเม้าท์เรื่องเมะก็ได้นะคะ ช่วงนี้เราจะเวิ่นเรื่องเมะเยอะ ฮาา
;)
 

Comment

Comment:

Tweet

ทำไมรู้สึกเศร้า(ก็มันดราม่า) พี่เสือเสียสละมากค่ะ

#5 By Dark-TAR (1.46.170.42|1.46.170.42) on 2015-01-04 11:14

เฮิร์ทสุดๆ น้ำตาไหลเลย ; ____ ; ..
ไม่อยากให้จบแบบนี้เลยอ่า .. อยากให้คางามิมันบ้า เข้าใจผิดไปเอง ไรงี้ T T
ไม่อยากให้คุโรโกะกลับไปหาอาโฮ่อ่า .. ฮือ

#4 By monetakgkr on 2014-05-31 11:46

แง บีบหัวใจเกิน ขอตอนต่อได้มั้ยอ่ะ ;_;

#3 By imntch (208.54.36.245|208.54.36.245) on 2014-04-05 05:26

#2 By (49.230.98.49|10.174.75.164, 49.230.98.49) on 2014-02-23 17:51

เศร้าอะ

#1 By kamoo (14.207.75.210) on 2013-08-24 00:42